⚛وبسایت علمی ،آموزشی ،تحصیلی ⚛

آسمان مكثي كرد.

رهگذر شاخه نوري كه به لب داشت به تاريكي شن‌ها بخشيد

و به انگشت نشان داد سپيداري و گفت:

"نرسيده به درخت،

كوچه باغي است كه از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه پرهاي صداقت آبي است

مي‌روي تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ، سر به در مي‌آرد،

پس به سمت گل تنهايي مي‌پيچي،

دو قدم مانده به گل،

پاي فواره جاويد اساطير زمين مي‌ماني

در صميميت سيال فضا، خش‌خشي مي‌شنوي:

كودكي مي‌بيني

رفته از كاج بلندي بالا، جوجه بردارد از لانه نور

و از او مي‌پرسي

خانه دوست کجاست؟


کوچه باغ را که روی تا آخر

پشت پرچین هایش

خانه ی کوچکی آن جا پیداست

که اگر خوب نگری خانه ای آشناست

آری ای دوست من ، خانه اش در دل توست .

خانه را یافته ام ، شانه ی دوست کجاست ؟!