خواجه نصیرالدین مشهور،به محقق طوسی حکیم وریاضی دان ودانشمند بزرگ ایران وجهان درسال597ه.ق درشهر طوس متولد شد.او به تحصیل دانش وعلم علاقه وافری داشت.وی شیعه مذهب بود وهلاکو خان اورابه عنوان وزیر خود انتخاب کرده بود.هلاکوخان دارای ایمان ضعیفی بود.

روزی به خواجه گفت:هر سلطانی برای رعایای خود فرمانی می نویسد،پس فرمان خدای تو کجاست؟

خواجه گفت:فرمان خدای ماهم می رسد.پس حکم کرد قرآنی بر ورق هایی از پوست آهو بنویسند وبر50 شتر نهندوبا جمعیت زیادی به نزد هلاکو ببرند.هنگامی که خواجه نصیر نزد هلاکو نشسته بود قرآن را که روی پوست اهو بود آوردندخواجه به هلاکوگفت این فرمان خدای من است که می آوردند.

سپس هلاکو از خواجه در خواست کرد تا احکام عبادت را برای او شرح دهد.خواجه نیز چنین کاری را کرد.

با سعی وتلاش خواجه نصیر الدین در مراغه،رصد خانه ای  با بیش از 12 دستگاه وابزار نجومی که با هوش واستداد او ساخته شده بود.بنا شد که از شاهکارهای علمی جهان در قرون وسطای اروپا بود.همچنین کتابخانه ای با چهار صد هزار جلد کتاب برای استفاده دانشمندان ودانش پژوهان فراهم نمود.

از شاگردان وی می توان به علامه حلی اشاره کرد وازاو به عنوان(( استاد بشر))یادمی کرد.

او حدود هشتاد کتاب ورساله در مورد نجوم ،ریاضیات،فلسفه،تفسیر مسایل اجتماعی تالیف کرد.که اغلب آثار او به زبان عربی است وهمچنین از کارهای معروف ومهم اودر رابطه با ریاضیات می توان به وضع مثلثاث وقضایای هندسه کروی،تفهیم بی نهایت کوچک ها وتکمیل نظریه ی ارشمیدس اشاره کرد.جورج سارتن از طوسی به عنوان بزرگ ترین ریاضی دان دنیای اسلام نام برد وبروکملن او را معروفترین دانشمند قرن هفتم وبزرگ ترین مولف این قرن می داند.جامعه علمی به پاس خدمات ارزشمند وبزرگ او در ریاضیات نامش را برکره ی ماه ثبت کرد.

خواجه نصیر الدین طوسی در سال 627ه.ق در شهر مقدس کاظمین دیده از جهان فرو بست