طبقه بندی دایانا بومریند در مورد نوع رفتار والدین با فرزندان :

والدین بسیار آسان گیر (نسبت به فرزندبسیار پاسخگو هستند ولی هیچ تقاضایی ندارند) :

در زمینةانضباط بسیار منفعلانه عمل می کنند، تقاضای چندانی از فرزند ندارند ودر مقابل ، آزادی بسیاری به او می دهند تا هر طور که می خواهد عمل کند. اینان معتقدند که کنترل ونظارت نوعی تجاوز به آزادی فرزند است که به رشد او صدمه می زند.این دسته از والدین به جای اینکه فعالانه در شکل گیری رفتار کودک مؤ ثر باشند خود را به عنوان منابعی در اختیار فرزندان وبرای استفادةآنها می بینند.

والدین بی تفاوت (نه تقاضایی دارند ونه پاسخگویند):

هر کاری می کنند تا زمان وانرژی لازم برای تعامل با فرزند خود را به حد اقل برسانند . نوعی لا ابالی گری وغفلت در کار آنان می باشد. آنان اطلاعات بسیار اندکی در مورد فعالیتها و تعاملات خود دارند. علاقة بسیار کمی نسبت به تجربة فرزندان خود در مدرسه یا دوستان نشان می دهند ودر تصمیم گیری به ندرت به افکار فرزندان خود توجه می کنند . این نوع والدین حیات خانوادگی را بر اساس نیازها وعلایق خود می سازند.

والدین اقتدار گرا یا خود کامه (تقاضاهای زیادی دارند اما پاسخگو نیستند):

برای فرمانبرداری ، ارزش زیادی قائلند . آنان بیشتر معتقد به اقدامات آمرانه هستند. در این خانواده ها،گفتگو چندان رایج نیست زیرا باور بنیاد این نوع والدین آن است که بچه باید بی هیچ چون وچرا قواعد و استانداردهای والدین را بپذیرد. اینها به محدودکردن استقلال فرزند اهمیت زیادی می دهند.

والدین مقتدر (هم بسیار پاسخگو وهم بسیار تقاضامند هستند):
گرم ولی قاطعند.آنان برای رفتار فرزند خود استانداردهایی تعیین می کنند ولی انتظار خود را با نیازها وتواناییهای فرزند متناسب می کنند . اینها ارزش زیادی برای استقلال خود راهبری قائلند و معتقدند که فرزند بایدمسئولیت رفتار خود راپذیرا باشد. این نوع والدین عقلانی برخورد می کنند و با فرزند خود در خصوص موضوعات مختلف وارد گفتگو، بحث وتبیین می شوند.